Er ging een kleine schokgolf door de genetwerkte wereld: Microsoft, de eigenaar van LinkedIn, gaat vanaf 3 november 2025 jouw posts en reacties gebruiken om AI te trainen. De Autoriteit Persoonsgegevens meldt zelfs dat LinkedIn álle content sinds 2003 hiervoor wil inzetten. De verontwaardiging online was voelbaar. Maar eerlijk gezegd, die ophef verbaast me.
Sterker nog, ik maak bewust de keuze om mijn kennis met AI te delen. Hier is waarom.
Is de ophef niet een beetje naïef?
Miljoenen Nederlanders werken dagelijks met Copilot in Office 365. De betaalde versie van deze AI-assistent heeft volledige toegang tot je e-mails. Microsoft belooft weliswaar dat deze data niet wordt gebruikt voor de algemene training van hun modellen, maar er zit een addertje onder het gras. Zodra jij Copilot vraagt om een e-mail op te stellen of een gesprek samen te vatten, leert de AI van die specifieke interactie. Waar houdt ‘gebruiken’ op en begint ‘leren’? Die grens is flinterdun en voor niemand echt duidelijk.
Deze selectieve verontwaardiging zien we vaker. LinkedIn past stevige censuur toe op kritische geluiden over klimaat, vaccinaties en oorlogen. Zelfs privéberichten werden tijdens de coronaperiode gemonitord. Waar was de ophef toen?
Laten we de harde realiteit onder ogen zien: alles wat je publiekelijk op het internet plaatst, kan en zal worden gebruikt. Of het nu door het platform zelf is, door AI-modellen die het web scrapen, of door opsporingsdiensten. Kijk maar eens naar de voorwaarden van Lifelog, ik bedoel Meta (Facebook): zij mogen jouw content “hosten, gebruiken, distribueren, aanpassen, uitvoeren, kopiëren, publiekelijk vertonen, vertalen en er afgeleide werken van maken.”
LinkedIn heeft een vergelijkbare clausule in sectie 3 van hun gebruikersvoorwaarden. Ze hebben al een brede licentie om jouw content te kopiëren, aan te passen en te publiceren.
Dat ze nu specifiek toestemming vragen voor AI-training, voelt bijna als een afleidingsmanoeuvre. Ze hadden de rechten in principe al.
Van leerling naar meester: waarom ik AI bewust voed
Gezien deze realiteit heb ik besloten om het spel anders te spelen. Ik zet de schakelaar bewust om en geef AI toegang. Waarom? Omdat ik twee belangrijke kansen zie.
1. Het vlindereffect op steroïden
Alles wat ik schrijf en deel, wordt een bouwsteen voor de AI van morgen. Die AI gaat vervolgens miljoenen mensen helpen om betere content te schrijven, sneller informatie te vinden en effectiever te communiceren.
Jouw kennisbijdrage, hoe klein ook, wordt niet alleen gelezen door je volgers, maar wordt via AI op een onvoorstelbare schaal verspreid. Het is een kans om je expertise exponentieel te versterken.
2. Onderscheidend vermogen in een zee van eenheidsworst
Wat gebeurt er als steeds meer mensen AI gebruiken voor hun updates, reacties en artikelen? We krijgen intellectuele inteelt. Een schrale, zielloze en voorspelbare woordenbrij die door iedereen wordt herkauwd. Juist in die wereld zal authentieke, menselijke en unieke content opvallen als een diamant in de modder. Jouw originele gedachten en doorleefde ervaringen worden dan je grootste troef.
Je kunt kiezen: als je AI niets wilt leren, ben je een leerling die de les ondergaat. Ik ben liever een meester die de les mede vormgeeft.
En laten we eens verder uitzoomen en filosoferen over waar AI naar toe gaat.
Een klein venster om de toekomst te beïnvloeden
De denkkracht van een model als ChatGPT wordt nu vergeleken met die van ongeveer 100 mensen. Schattingen suggereren dat dit over vijf jaar 3000 keer groter kan zijn – de denkkracht van een middelgrote stad. Tel daar nog tien jaar bij op, en we naderen de collectieve denkkracht van een miljard mensen.
De échte vraag is dus: hoe lang heeft de mensheid nog invloed op het leerproces van AI?
Als we AI zien als een digitaal wezen, dan leert het het meest in zijn kindertijd. Die fase is nu. We hebben nog maar een korte tijd om onze kennis, onze ethiek en onze menselijkheid over te dragen. Een systeem met een onvoorstelbare denkkracht heeft ons straks misschien niet meer nodig om verder te leren.
Is jouw kennis een druppel op een gloeiende plaat? Of kan jouw unieke perspectief via het vlindereffect de koers van de toekomst subtiel beïnvloeden? Ik kan beide niet uitsluiten. Daarom neem ik het zekere voor het onzekere en deel ik mijn kennis.
De AI komt, of we het nu willen of niet. De vraag is niet óf AI ons gaat gebruiken, maar hoe wij AI kunnen gebruiken én vormen.